Ik ontving de Universiteit van Chicago’s ‘Prospectus’ in de post vandaag, die zij het Leven “the van Mind.” roepen; De brief in bijlage specificeerde vrij duidelijk dat dit een viewbook maar eerder geen inzameling van verhalen over studentenervaringen was. Het werd zelfs gevormd als een boek, eerder dan om het even welke viewbook.

Het boek werd verdeeld in secties, bijvoorbeeld graaft één die een klassenreis detailleert aan Wyoming aan voor een paleontologie-type klasse. Elke sectie was zeer verschillend van anderen en bood een grote smaak van verschillende academische mogelijkheden op campus aan. Er waren één op sporten, en ook een andere op de buurten van Chicago. Het bood groot inzicht–so aan wat verkeerd was?

Hier is wat het weggaf: elke sectie werd bedoeld aan een spontane cameramening van een klasse, of een studiezitting, of een vlek van onderzoek. Dit werd meestal door conversations–there was beelden bereikt om deze aan te vullen. Probem: no one bovengenoemde ‘like’ –ever. Elke reis of interactie I’ve die met zelfs helderste Leaguers van de Klimop wordt gezien hebben nog een bezoek van dat disastrously gemeenschappelijke woord gehad. Ik weet de Universiteit van Chicago een zeer intellectuele plaats is die zijn academics ernstig neemt, maar zijn studenten zijn niet freaks; hun leven is geen eindeloze reeks epiphanies die samen door welsprekende vragen wordt vastgebonden die aan genieleraren worden gesteld. It’s eerder unbelievable. Het voelde een weinig oneerlijk. Niet zo veel omdat het het woord “like” niet had; maar omdat die weglating voor de manier representatief was waarop het vaag gezuiverd voelde. Lezend het boek krijg ik het gevoel dat dit geen normale mensen zijn. I don’t betekenen “not normal” in de betekenis van “people hartstochtelijk over het leren van en academics, enkel als me, awesome!” Ik bedoel niet normaal.

De mensen bespreken Marx over Chinees voedsel, realiseer ik. Ik bespreek Marx over Chinees voedsel. Het verschil is dat ik me, ook herinner te eten. Deze mensen zijn karikaturen die zich veel te ernstig nemen. Ik zou verkozen hebben meer “real” te zien; studenten. De echte studenten zijn niet numbingly ernstig wanneer zij het planten van bloemen en het kweken van groenten bespreken.

Ik nog houd werkelijk van het concept, niettemin, en het feit dat de mensen viewbookified doesn’t schijnen doet aan de voorbeelden afbreuk alles wat veel.

De bureaus van de toelating kunnen denken blijven dat een ‘perfect world’ het beeld van een school kijkt en werkt het best in het bereiken studenten, maar het werkelijk doesn’t. Waarom niet? Omdat slechts de meest narcistische mensen zullen vinden zij in een dergelijke perfecte plaats konden passen. De keuzen van de universiteit zouden, toch over pasvorm moeten zijn.