Norman Kraftpapier van Zen Writes Inc. houdt een hoger onderwijs marketing blog geroepen “ Zen en de Kunst van de Marketing van het Hoger onderwijs” regelmatig welk ik (of aangezien hij posts–happily, het laatste paar van weken) vrij verenigbaar is geweest minstens zo regelmatig las en over het algemeen om zeer op het teken vind te zijn. Twee weken geleden hij stelde een interessante vraag–welke effect do appearances heeft in de context van het toelatingsbureau zelf? Hij schrijft:

Voor vele hogescholen en universiteiten, schijnt de ruimte van het toelatingsbureau bijna een nadere overweging. Te vaak, zijn de bureauingangen moeilijk te vinden en zodra gevonden, het toelatingsgebied is nauwelijks één van de hoogtepunten van de universiteitsreis. Gezien™de toelatingsambtenaren van I†proberen ve om ouders en studenten te verhinderen hun bureaus te zien door vergaderingen in open ruimten op campus, of op een bibliotheek of studentencentrum te beleggen.

Uw toelatingsgebied is uw eerste indruk, en aangezien het oude zeggen gaat, hebt u slechts één kans om een goede eerste indruk te maken.

Laat me deze vraag vanuit mijn perspectief als student en recente universiteit-toelating-bureau-bezoeker richten. Vooral, is het toelatingsbureau niet de eerste indruk iemand van een school wanneer het bezoeken heeft. Niet precies, minstens. De ouders don’t blindfold hun jonge geitjes, drijven hen in onregelmatige willekeurig verdeelde patronen, en leiden hen dan tot het toelatingsbureau slechts tot toen ‘unveil’ de eerste indruk van de volledige school. Er is de reis eerst aan het toelatingsbureau, en zelfs dat weinig stap een significante invloed kan hebben. Hoe zo?

Hoewel ik wist dat er realistische beperkingen voor ruimte waren, soms zou het plaatsen van een toelatingsbureau alleen schijnen om een bericht naar me te verzenden. Neem, bijvoorbeeld, de Universiteit van de toelatingsbureau van Pennsylvania: het is zeer geschikt en gemakkelijk om wegens hoe te vinden het aan campus van centraal belang is (1 De Zaal van de universiteit, benedenverdieping). Om daar te worden liepen wij door vooral aardige gedeelten van de campus en een trillend deel van Philadelphia; dat was de eerste indruk van de school. Mijn geheugen van het toelatingsbureau zelf is niet vooral groot omdat mijn zorg aan tegelijkertijd 105 + de golf van de graadhitte het hoofd bood.

Thij echt onderscheid tussen toelatingsbureaus vooral is de DIENST. Ja, bedroeg het een pijnlijke hittegolf Penn en dat wasn’t hun fout. De voordien dag, niettemin, waren de temperaturen bijna als slecht en ik hadden bezocht zowel Yale en Wesleyan met mijn familie. Het grootste verschil, waar reis en van het toelatingsbureau ervaring was betrokken (scholen opzij)? Wesleyan aangeboden vrije flessen water. Het was ook, overlevert, het aardigst, meeste het aanpassen, en overal overtuigend van bezocht ik, maar that’s een ander verhaal. Het water maakte deel uit van dat. Ik ken it’s niet in de begrotingen voor Penn en Yale om water aan alle mensen aan te bieden die komen en visit–they eerder grotere crowds–but had die enkele verschillen zijn die wij vanaf reizen nemen. De kleine details die tellen.

Wesleyan-Yale isn’t een zeer eerlijke vergelijking, als bovengenoemde I’ve. Laat me zo een andere situatie met lichtjes meer zelfs kansen gebruiken: Harvard versus MIT.

Ik bezocht MIT op 14 Maart, was 2006–it eerste school die ik heb bezocht. Ik herinner de datum omdat het was De Dag van pi! In elk geval, bezocht ik MIT met mijn vriend Greta en wij werden lichtjes verloren in oneindige gang en op campus die rond voor het toelatingsbureau kijkt omdat MIT de gebouwen allen door aantallen worden aangewezen zijn wij weren’t betalend dat veel aandacht aangezien het onze de lenteonderbreking was. Iets als dat. Wij vonden het bureau uiteindelijk en het was een slordige plaats ongastvrij aan visitors–we werd verzonden elders voor onze reis en infobespreking. Het vond als ontvangst/bureau de verhouding weg was. Al zelfde, hadden wij een goede tijd bij MIT (gelezen bezoek rapport).

Ben met Harvard vergelijkbaar: wij wandelden over aan werf Radcliffe en vonden het toelatingsbureau na wat het zoeken, maar het bepaalde Harvard’s- bezoekervolume wat daarna gebeurde was ongelukkig. Wij werden gestuurd van een slordig bureaumilieu naar wat als een semi-dilapidated kelderverdiepingsauditorium keek waar wij werden verteld over hoe selectief Harvard alvorens wordt gestuurd op de slechtste universiteitsreis in mijn volledige het reizen ervaring was.

Er waren vele gelijkenissen in presentatie en esthetische ervaring, maar wanneer ik Greta vraag of me over het bezoek MIT wij denk denken don’t over hoe het bureau slordig was. Wij denken enkel over hoe het opwekken van het Urop- programma klonk en hoe vriendschappelijk iedereen was. De esthetische details komen over slechts in spel in Harvard wanneer wij beginnen te proberen om iets te zoeken om de ervaring terug te kopen.

Is de esthetica belangrijk? Zeker. Maar they’re niet het belangrijkste deel van de ervaring of ‘first de indruk, ’ niet minstens in mijn mening, en it’s belangrijk om dat te herinneren. I didn’t zien om het even welke plaatsen die gouden blad in de toelatingsbureaus terwijl het inkrimpen personeel installeerden, maar ik dacht enkel aandeel I’d mijn gedachten op het dit al zelfde.

Voor het verslag, verspreidde Johns Hopkins vrije waterflessen een paar later dagen toen het even heet was.