Vorige Zaterdag, had ik een prachtige dag in New York met sommige studenten van mijn woonuniversiteit, onze deken, meester, en sommige kameraden Trumbull. Wij gingen naar het Metropolitaanse Museum van Kunst, dat naast zijn altijd prachtige permanente inzameling aardig had Gustave Courbet tentoonstelling. De echte ster van de kunst-middag was Guggenheim en zijn Cai guo-Qiang “I wil aan Believe” toon (het niet verwante stuk below–Cai guo-Qiang werkt vaak met buskruit om tot verbazende kunst te leiden).

Maar that’s niet het verhaal dat ik over vandaag wilde schrijven. Het is fantastisch dat ik $15 kan betalen om een aardige rit aan en van New York, lunch bij Samengekomen, diner bij een aardig restaurant, en kaartjes aan twee musea (het weer was perfect, ook) te krijgen. What’s zou het probleem, u kunnen benieuwd zijn? Voor één of andere gebeurtenis draws–opera toont de broadway kaartjes, is etc–there een loterij wegens de vraag en de beperkte beschikbaarheid van de kaartjes. De inkeping Rosenbaum schreef a grote post beschrijvend één dergelijke reis enkel de andere dag. Ik kleineer die soorten posten helemaal niet. Nochtans, is er een tikkant aan dit onderwerp, dat ik denk verdient worden onderzocht.

Het Droevige en Geheime Probleem die van Yale’s Resources… verbazen; is dat zij vaak droevig underutilized zijn. Niet een dergelijk vreselijk geheim, maar vrij tragisch, voel ik. Deze reis Trumbull was jaarlijkse TC “Art Day” aan de Stad van New York. Het werd goed bevorderd, zou ik veronderstellen er hoge niveaus van studentenvoorlichting binnen de universiteit zou zijn. Maar toch uiteindelijk, waren er slechts ongeveer 8 aanwezige studenten. Mijn meisje was ziek: (, zodat kon zij niet gaan nadat zij omhoog ondertekende, maar zelfs als zij kon gekomen zijn zou het slechts 9 gemaakt hebben.

It’s een mooie dag bij het begin van de lente, en here’s een grote kans om naar de Stad van New York te gaan: waarom pas omhoog de kans, met dergelijke keurig gesubsidieerde middelen? Misschien in plaats daarvan dacht u dat u op zou gaan De Trein “Party, ” van de Universiteit Council’s van Yale; privé DJ-Partij trein aan dezelfde dag de georganiseerde Stad van New York. Misschien hebt u een werkelijk groot gepast document. Is het enkel dat u zorg don’t voor kunst?

Wat ook de verklaring is, hadden wij een aardige bus die meestal leeg was. Ik weet niet of verschilde dit jaar beduidend van others–I heeft verzonden in een verzoek om wat meer informatie over historische aantallen. Maar wat ik weet is dat er vele scènes als dit één zijn. Een spreker komt, namen van nota sommigen het individu voor een thee wordt gebracht master’s of de clubvergadering, voedsel wordt gekocht, roomful van zorgvuldig geassembleerde stoelen, en then… geen zuiver handvol one–a, eerder dan de stortvloedorganisatoren denkt vaak.

I’m niet let één of andere engel van culturele overeenkomst, op u. Zeker niet dit semester. Mijn eerste semester, was het een probleem om teveel te hebben om te gaan aan, zodat veel te zien en hear–I was werkelijk zwaar bezet. Maar dit semester, I’ve die door 4 dagweekend van muziek en openbare besprekingen met een dag 7 wordt vervangen workweek. It’s een zeer droevig bestaan, één waarvan deprimerende diepten ik plumb een andere tijd zal. Ben is voldoende te zeggen, daar isn’t veel tijd overal te gaan pret of het interesseren.

Ik was opgewonden om die kans te hebben dit weekend, en had een grote tijd in New York. Maar voor elke persoon die in een situatie zoals mine–overloaded met of academics wordt opgesloten, of één of andere extracurricular–there zijn enkel zoals velen wie nooit werkelijk schijnen om toegang te hebben tot wat Yale in termen van vrije en interessante activiteiten moet omhoog aanbieden. Sommigen draaien een blind oog aan minstens een aanzienlijk gedeelte van het.

It’s niet al hun fout: het kan overweldigend zijn, en zou kunnen worden geneigd om het allen enkel uit te sluiten. Het kan moeilijk zijn om precies te vinden wat u in geinteresseerd zou kunnen zijn, ook. De jacht onderaan vliegers en lezen voor reclame van nieuwe theeën en gebeurtenissen kunnen tijdrovend zijn. Het Bulletin & de Kalender van Yale maakt een lijst een van heel wat gaat -gaan-ons, maar mist. Er zijn weinig goede gecentraliseerde middelen voor gebeurtenissen. De Gebeurtenissen van Facebook voor Yale is een lapwerk van partijen en andere het gebeuren; nuttig, maar zeker niet uitvoerig.

Bericht I’m het leveren kan iets volgens de lijnen van “Yale klinken heeft zodat veel geld en andere middelen het enkel doesn’t wat om met hen weet te doen, en zijn studenten in activities!” verdrinkt; Gedeeltelijk waar. Maar I’m die zegt niet dat Yale de sociale scène door zijn uitdelingen atomiseert, of doodt ons volledig met zware exhortations om naar gebeurtenissen te gaan. It’s enkel dat er vaak een schokkend hiaat tussen potential… is; en de werkelijkheid, waar de overeenkomst en turnout betrokken zijn.

Dit is vrij waar u zette overal studenten. Ik wilde enkel iets over het schrijven omdat a) droevige it’s en b) wanneer de potentiële studenten over speciaal horen voor 4 kaartjes aan een Opera of iets als dat trekken, zou het als model van middeldistributie overdreven-perfect kunnen schijnen. Betwistbaar, zouden meer mensen naar de Opera moeten willen gaan, ook. Laat me Inkeping, van van hem citeren post op de Opera:

Elk semester, zijn er ongeveer 20 of zodat uitjes, en vier studenten krijgen om op elk te gaan. Naast het krijgen om een fantastische show met onze Meester te zien College’s, worden wij ook genomen aan een duur restaurant voor een zeer aardige maaltijd en een drank. Semester van de daling won ik een kaartje aan het Huwelijk van Figaro bij de Metropolitaanse Opera, samen met twee van mijn vrienden David en Sophia. Ik moet, alhoewel I’m muzikaal inept op elke mogelijke manier, de mogelijkheid zeggen om meesterwerk Mozart’s bij de Ontmoete verzonden kou onderaan mijn stekel te zien. Om te herhalen: mijn kaartje was alleen twee honderd vijftien dollars. TWEE HONDERD VIJFTIEN DOLLARS. I’ve aan om het even welke gebeurtenis nooit die kosten zelfs dicht bij dat veel. Vermenigvuldig dat met vijf (vier studenten en Hoofdhaller), voeg in de kosten van een dure maaltijd voor vijf toe, dan vermenigvuldig dat met twintig en u hebt hoeveel JE aan studenten elk semester besteedt, slechts voor Cultuur trekt. Kunt u waarom ik van Yale beginnen te zien zo veel houd? It’s één ding om schandalige hoeveelheden geld in uw schenking te hebben, maar it’s een ander ding om het aan studenten eigenlijk te besteden.

De universiteit van Jonathan Edwards heeft een vooral grote hoeveelheid geld beschikbaar aan it–it onafhankelijk wordt begiftigd op een manier geen die andere universiteiten zijn. Aldus, zij extra aan de Opera te besteden, of te zeggen middelen hebben, wordt het schenken aan de vernieuwing van mijn (vrij slechte) wooncollege–which nog goed behandeld, zorg don’t!

Heeft Yale een reuzestapel van geld? Ja! Besteedt het het aan studenten? Thankfully, opnieuw, ja! Maar toch schijnt het soms de gemiddelde student minder waarschijnlijk zal zien het aan operakaartjes (of interessante sprekers, enz.) dan zij is het te zien door geld weer verschijnen dat aan clubs voor financiering wordt gegeven besteedde die dan door de clubs en getransmuteerde into… wordt witgewassen; goed, niet kaartjes aan de Metropolitaanse Opera. Het schijnt waarschijnlijk dat deze situatie op om het even welke school aanwezig is die verstrekt gelijkaardige koele resources–Yale zelfs zou kunnen beter zijn over het, gezien bepaalde gebieden binnen het studentenlichaam. Enkel gewild om het even welke bruisende beelden (of vrees laten leeglopen?) van volledige culturele bliss voor allen, zijn though–there zij die belangeloos zijn. U enkel don’t ziet hen wanneer you’re uit hebbend een goede tijd op dime Yale’s! : )